Wesołych Świąt ;3

 Ile świeczek na choince

tyle osób bliskich znam

każda świeczka ma swe imię

każdą w swoim sercu mam

każdej życzyć się ośmielam

w dniu Bożego Narodzenia

Błogosławieństw Bożych moc

w Wigilijną piękną noc.

~~

Obudziłam się w szpitalu. Byłam bardzo zdezorientowana, 

ale powoli sobie wszystko przypomniałam. Szłam

do koleżanki, byłam na pasach, gdy nagle zza zakrętu

wyjechał rozpędzony samochód. Byłam przerażona i dalej już

nic więcej nie mogłam sobie przypomnieć. Gdy otworzyłam

oczy, obok mnie siedziała mama.

-Jak się czujesz córeczko? -zapytała.

-Słabo mi i wydaje mi się, że nie mam czucia z nogach.

Mamo, co się ze mną stało? Pamiętam tylko samochód. -powiedziałam

-Julia zostałaś potrącona! -mama się rozpłakała i w tym

momencie wszedł lekarz.

-Dzień Dobry!

-Dzień Dobry panie Doktorze! Dlaczego nie mam czucia 

w nogach? -zapytałam z rosnącym przerażeniem.

-Masz uszkodzony rdzeń kręgowy, więc będzie ciężko. -odpowiedział lekarz.

-Chce pan powiedzieć, że jestem skazana na wózek?!

-Niestety tak -powiedział lekarz ze smutkiem.

Po tym, co usłyszałam, nie mogłam się uspokoić. Zaczęłam

strasznie płakać. Po kilku dniach gdy już trochę ochłonęłam, zapytałam kolejnego lekarza:

-Czy jest coś, co pomoże mi stanąć na nogi?

-Tylko wiara, nic innego tutaj nie pomoże. Uszkodzenie

rdzenia jest bardzo duże. -odpowiedział.

Gdy wróciłam do domu, cały czas byłam zdołowaną, uzależnioną

od innych dziewczyną! Tak bardzo lubiłam tańczyć.

Chodziłam na kółko taneczne, a teraz?

Wszystko legło w gruzach i taka byłam załamana przez następne tygodnie.

Jednak pewnego dnia, pomyślałam sobie: dosyć łez, dosyć smutku.

Koniec z pesymizmem! Teraz czas na ciężką rehabilitację,

pomimo że lekarze mówią, że i tak nic nie pomoże, 

to i tak chcę spróbować! Jak pomyślałam, tak zrobiłam!

Jeszcze wieczorem przeprowadziłam poważną rozmowę 

z moimi rodzicami na temat moich przemyśleń.

-Proszę, zapiszcie mnie na rehabilitację. -powiedziałam uśmiechając się.

Rodzice wyglądali na bardzo zdziwionych. Długo milczeli,

ale w końcu odezwali się.

-Julia, poco się masz męczyć ćwiczeniami skoro i tak... -nie dokończyła mama.

-Skoro i tak nie będę chodzić, chciałaś powiedzieć?

-To nie tak, jak myślisz córeczko!

-Nie tak? A jak?

-My po prostu chcemy dla Ciebie, jak najlepiej.

-Więc zróbcie to, o co Was proszę. Przecież nic nie tracę,

a może zyskam, bo gorszej i tak być już nie może!

-Masz rację. -powiedzieli w końcu rodzice - cieszymy się

bardzo, że masz w sobie taką siłę, żeby walczyć.

Na drugi dzień po rozmowie, zaczęłam rehabilitację.

Ćwiczyłam przez długie miesiące, po parę godzin dziennie.

Mozolne ćwiczenia dawały rezultat, ale bardzo powolny.

Gdy mnie trzymali z dwóch stron, dawałam radę zrobić

dwa, trzy kroki, lecz było to bardzo męczące. Czasami naprawdę

miałam dosyć, ale wspierali mnie bliscy przyjaciele i rodzina,

i jakoś dawałam radę. Pewnego wiosennego popołudnia

postanowiłam wyjechać z przyjaciółmi na spacer.

Gdy znaleźliśmy się w lesie powiedziałam:

-Pomóżcie mi wstać z tego cholernego wózka!

-Ale.. -nie zdążył dokończyć Wiktor.

-Nie ma ,,ale'', tylko pomóżcie. -powiedziałam stanowczym głosem.

-Dobrze, spróbujemy.

Po pięciu minutach, stałam już na własnych nogach. 

Przyjaciele puścił mnie, ale asekurowali, a ja nadal stałam.

Po chwili odważyłam się dać jeden krok, drugi, trzeci, 

aż w końcu po prostu poszłam o własnych siłach.

-Julia ty chodzisz! -wykrzyknęli jednocześnie wszyscy.

Rozpłakałam się, ale tym razem były to łzy szczęścia.

-Dziękuje Wam! -powiedziałam ściskając ich.

-Podziękuj, ale sobie! Bo to tylko twoja zasługa!

Byłam najszczęśliwszą dziewczyną na świecie. Po 4 latach

ciężkiej pracy, wreszcie zaczęłam chodzić, a nawet wróciłam

do swojego ulubionego hobby czyli tańca.

~~

Cześć. Mnie u nie było:O bo nie mam czasu..
Jak tam? A u mnie Git ;)
Spałam o 4.00 :o Wstałam około o 11.49.
Wychodzę na komputer na fb.
Pózniej..
Jadę do babcii na wiligii.
Było GIT! :D
Pózniej...
Na wieczorem do cmentarz,
Ale zajebiste świeci *.*
Wróciłam do domu, wychodze na Fb
jem słodzycze i Pomarańczowe:D
a teraz troche boli mnie rękę...